Het beleven
van je leven
in het leven is:
leven.

Een geschenk in je leven is: het leven dat je mag beleven….

Soms als het negatieve je leven beheerst moet het positieve in het leven heel erg zijn best doen om te overwinnen, maar is daar dan niet het zinnetje “Het zijn de kleine dingen die het doen”.

Het zijn de twee dochters die het vaak zo bijzonder maken, het leeftijdsverschil van vier jaar tussen de zusjes is nu niet meer zo aan de orde nu het volwassen vrouwen zijn met ieder hun eigen leven.
Hun geboorte…je hebt het leven geschonken aan deze twee meiden, je genoot van hun babytijd, je genoot van hun kleutertijd, en na het schoolkind kwam daar de pubertijd, de xe9xe9n was wat meer puber dan de ander maar ze werden alle twee met vallen en opstaan volwassen….
Dat betekende dat je je volwassen kind moest loslaten jou taak zat erop ze gingen ieder hun eigen weg en leven leiden, maar je bleef stiekem over hun schouder mee kijken of ze het goed deden.
Je stond altijd op scherp om er voor hun te zijn als ze je nodig hadden, dat vond je je moederplicht het voelde goed als je samen een probleem kon oplossen of soms ook helemaal niet…maar de liefde voor elkaar bleef altijd erg sterk.

De zusjes hadden een knipperlicht verhouding, ze waren heel close of zagen elkaar soms maanden niet maar als het licht op groen stond dan waren  ze er ook voor de volle honderd procent voor elkaar.
Momenteel is er geen stoplicht meer te bekennen en zijn de zusjes zelfs met enige regelmaat op
dezelfde werkvloer te vinden…….

Je oudste dochter en schoonzoon die na een heftige periode met hun horecabedrijf en “het leven” er nodig een paar dagen samen tussenuit moeten.Je dan ziet dat de andere dochter, ondanks haar wat verminderende weerstand en gezondheid, het met volle kracht en energie een paar dagen van haar zus over en waarneemt.
Het beleven van je leven is het benutten van “de kracht” die in ieder mens zit.

Dan breekt er een tijd  aan dat mams en dochters merken dat het ook leuk is om  met z’n drieën iets te ondernemen, winkelen wordt er al met enige regelmaat gedaan en kibbelen over de laarsjes die mams en dochter alle twee super mooi vinden en waar maar xe9xe9n paar van is, hoort er ook bij zo ook een terrasje pakken en dubbel liggen als er een vogeltje zijn poepje net laat vallen op mams haar witte broek….Misschien eens samen een weekendje weg??…
Een volmondig “JA” klinkt uit drie monden, er wordt een datum geprikt  de voorbereidingen zijn in volle gang om naar een Wellness-beautycentrum te gaan.

Twee dochters uit liefde geboren, met liefde groot gebracht, liefde die we delen en proberen door te geven om: …te leven in dit leven en het met elkaar te beleven…..

Soms is het er ineens
Heimwee…
naar…

Een geur die je herinnert aan:

De geboorte van je  kinderen…
De geur van je natgeregende dochters die geen regenpak naar school aan wilden omdat dat niet stoer was.
De keukengeurtjes van je moeder, wat zou je haar eigengemaakte soep nog graag en keer proeven.
De geur van de lakens die buiten aan de lijn waren gedroogd.

Een vogel die je herinnert aan:

De tijd dat je zomers met de caravan bij je ouders op het erf stond en ‘s avonds en ‘s nachts de uilen hoorde en ‘s morgens gewekt werd door het gezang van de merels en alle andere vogels.
Zoeken naar de specht die je hoorde die met zijn snavel een gat in een boomstam  probeert te maken.

Anno….1956…./1957….

De bel gaat….
De meester staat in de deuropening van de (lagere) school….

Op het schoolplein stoppen de kinderen met hun spel en gaan in rijen en klas bij klas voor de deur van de school staan.
Er wordt gekeken welke rij er het mooist bij staat en waar niet meer gepraat of gelachen wordt, die rij mag als eerste naar binnen.
Jassen worden aan de kapstok gehangen en dan zo geruisloos mogelijk naar je klaslokaal.

…Het is een kleine school waar maar twee lokalen zijn dus drie klassen bij elkaar in xe9xe9n lokaal…

Jopie zit  naast haar vriendinnetje in de schoolbank en haar kleine kwebbel staat geen moment stil dus moet juf maar even een handje helpen, dit doet ze door Jopie alleen maar aan te kijken en niets te zeggen, dan wordt het doodstil in de klas en zo merkt Jopie dat ze haar kwebbeltje moet houden.

Jopie hoopt dat ze vandaag gaan zingen, want jopie heeft haar rode jurkje aan, haar lievelingsjurkje. Juf vraagt meestal aan de kinderen welk liedje ze willen zingen en wie dan tevens het liedje wil uitbeelden tijdens het zingen.
Juf….’Jopie wat voor liedje gaan we zingen?’ Jopie begint te glunderen en geeft haar liedje aan juf door. Kom je dan ook voor  de klas je liedje uitbeelden?  ja natuurlijk wil Jopie dat, hier had ze zo op gehoopt. Als de klas uit volle borst zingt “Zeg roodkapje waar ga je he(n)en, zo alleen, zo alleen”
doet Jopie voor de klas haar uiterste best!! In haar rode lievelingsjurkje voelt  ze zich echt “Roodkapje”….

Als de juf verder gaat met lesgeven en de rekensommetjes op het grote schoolbord schrijft beginnen Jopie haar darmen te rommelen en te borrelen  het vriendinnetje naast Jopie hoort het ook en kan haar lachen bijna niet inhouden. Jopie krijgt het benauwd en wil door haar billetjes stijf tegen elkaar aan te knijpen een wind die op ontsnappen staat onderdrukken, maar helaas…..met de nodige geluiden wordt de ontsnapte lucht het schoollokaal in geblazen.
Het blijft doodstil in de klas, toch hoor je hier en daar stilletjes gegrinnik en weer zijn aller ogen gericht op Jopie die met een rood hoofd zich snel over haar schrift buigt. Wat Jopie niet ziet maar haar vriendinnetje wel, is dat juf er moeite mee heeft om niet in de lach te schieten, juf haar commentaar is dan ook ‘niemand gewond?’  dan gaan we nu allemaal weer verder….En zo kan Jopie weer opgelucht ademhalen en er stilletjes zelf ook wel om lachen.

Vandaag staat er een grote bus voor de school het is de schooltandarts, xe9xe9n voor xe9xe9n worden de kinderen uit de klas geroepen en mogen ze in de bus plaats nemen, sommige kinderen huilen en willen niet, of ze komen huilend terug uit de bus.
Jopie snapt er niets van ze vind het erg spannend en interessant….zelfs niet als ze in de bus nog even moet wachten en hoort en ziet hoe er bij een klasgenootje geboord wordt om een vulling in een kiesje te plaatsen. Dit wil Jopie ook!!
Jopie….jouw beurt, Jopie neemt plaats in de stoel en er wordt met een tangetje gepulkt en met een spiegeltje gekeken naar Jopie haar gebit, dan mag ze spoelen en klaar is ze….is dit alles!!
Jopie is weer teleurgesteld net zoals de vorige keren toen ze naar de schooltandartsbus mocht, ze wil ook zo graag “geboord” worden waarom sommige kinderen wel en Jopie niet!!…

De bel gaat….
En  staan we weer met beide benen in het jaar 2011…..

Heet het “toeval” of is er echt iets tussen hemel en aarde??

Gedachten….
ze komen, ze gaan….

Het is een mooie dag in het vroege voorjaar van 2003.
Ze heeft een vrije dag een dag die ze gezellig met en bij haar ouders door wil brengen dus hup in de auto en rijden maar, tijdens de autorit verheugd ze zich op het samenzijn.
Gezellig…samen koffie drinken, samen een eind wandelen met de nodige verhalen die loskomen, samen  boodschappen doen.
Waar haar ouders normaal altijd alle boodschappen met de fiets moeten doen, kunnen ze nu fijn met de auto en dat is als je de tachtig gepasseerd bent  een heerlijk verwenmoment.
In de supermarkt, maken moeder en dochter grapjes over de hoeveelheden die ingekocht worden ze hebben veel plezier samen. Terwijl  moeder peinzend bij de vele soorten frisdrank staat spreekt een dame dochter met een glimlach aan…Ik hoorde u net zo gezellig en met veel plezier met denk ik uw moeder omgaan, fijn om dat te zien en te horen, mijn moeder leeft helaas niet meer ging de vrouw verder ik mis haar zo en wordt emotioneel bij het zien zoals jullie met elkaar omgaan.
Koester deze momenten ging ze verder en ik hoop dat u nog heel lang van uw moeder en uw moeder van u mag genieten….Kende je die mevrouw vroeg  moeder, nee moeder ik kende haar niet maar het was een lieve aardige dame.

Wat niemand had verwacht….komt als een donderslag bij heldere hemel na een ziekbed van 7 weken is daar in augustus 2003 het verdrietige afscheid van moeder de zo lieve sterke krachtige moeder….die sterft aan kanker.

Vader moet verder maar mist zijn “grijze duifje” zoals hij moeder vaak noemde, hij heeft verdriet heel veel verdriet maar weet ook dat zijn kinderen niet iedere dag bij hem kunnen zijn.
Hij moet hulp aanvragen bij thuiszorg….alles wordt geregeld.
De eerste kennismaking met de dame van de thuiszorg die vader gaat helpen is heel fijn en plezierig verlopen zo verteld hij door de telefoon.
Nu wil het “toeval” dat de dame van thuiszorg met enige regelmaat ook de dinsdagochtend bij vader zal zijn waar ook dochter sinds moeder haar overlijden iedere dindag bij haar vader is

Een dinsdagmorgen, ze is op weg naar haar vader tijdens het uurtje rijden gaan haar gedachten hun  weg net als de weg die ze rijd via vele mooie dorpen in Friesland, ze weet…vader wacht op haar…
Ook zal ze vandaag voor het eerst vaders thuiszorgdame ontmoeten, ze is ook wel een beetje nieuwsgierig naar de vrouw die gedeeltelijke de taken van moeder heeft overgenomen.

Goedemorgen, ik ben….De thuiszorgdame die bij het aanrecht staat draait zich om….dit kan toch niet waar zijn….dochter staat oog in oog met de dame die haar in de supermarkt in het begin van het jaar nog een heel lang samenzijn met moeder toewenste.
Dochter en thuiszorgdame zijn alletwee helemaal confuus en doen hun verhaal aan vader die niet weet wat hij hoort maar erg blij is dat de thuiszorgdame ook door dochter met open armen ontvangen wordt.

Hoezo toeval ???….
Moeder knipoogt vanuit de hemel naar haar dierbaren….

—————–

De thuiszorgdame heeft nog drie jaar met heel veel liefde en plezier bij vader gewerkt.
In mei 2006 sterft ook vader.

Ga je mee??…
We gaan een dagje treinen…

Voordat we in de trein stappen wil ik even vooraf melden dat we hooguit xe9xe9n a twee keer per jaar met de trein reizen, de reden hiervan is het gemak van de auto.
De kaarten zijn gekocht bij een winkelketen die de kaarten met enige regelmaat vrij goedkoop aanbied, er is xe9xe9n “maar” je kunt alleen op zaterdag en zondag reizen na negen uur.
Geen enkel bezwaar toch? geen scholieren, geen forenzen, dus lekker rustig.
Ik zie me al helemaal zitten met een tijdschriftje kop koffie en genieten van het landschap wat voorbij  schiet…kkkedenkkkedenk, kkkedenkkkedenk…kkkedenkkkedenk…
Ons eindstation voor deze dag zal Amsterdam zijn.

Kom op we gaan…
O ja nog even…net dit weekend wordt er gewerkt aan het spoor tussen Zwolle en Amersfoort, en we via een omweg en xe9xe9n overstap (in Deventer)een half uurtje later in Amsterdam aan zullen komen. Niet erg, we willen toch zo graag en dagje treinen…
Klokslag negen uur staan we op het perron van station Assen, het stormt behoorlijk het is een open perron waar we staan. Gelukkig had ik me hierop voorbereid, ondanks mijn kort geknipt koppie met haar toch maar de nodige haarlak gebruikt voordat we vertrokken, zo kan het wel windkracht twaalf hebben.

Als de trein het station binnen dendert zien manlief en ik al vrij snel dat ondanks dat het een dubbeldekker is hij al vrij vol zit. We zoeken een plaats, helaas we belanden uiteindelijk weer bij een instapruimte, waar een paar klapstoeltjes zijn die ook al voorzien zijn van reizigers.
Op xe9xe9n stoeltje na, waar een grote koffer voor staat. We staan hier met meerdere mensen en manlief staat niet naast me en ziet het stoeltje niet, wat doe ik?? een uur blijven staan( tot de overstap) of toch maar netjes vragen of de koffer ergens anders mag staan…dat mag maar dat kan maar op xe9xe9n manier vanwege de GROOTTE van de koffer en de beperkte ruimte, ik kan zitten! met de koffer tegen mijn kniexebn gedrukt…manlief zit/hangt een beetje op een stang waar de deuren mee open gaan.
Halverwege de rit horen we dat we niet alleen in Deventer moeten overstappen maar ook nog in Amersfoort. Maar we laten ons het “plezier” van een dagje treinen niet ontnemen, bij de overstap in Deventer zal er vast een plaatsje voor ons zijn.
Maar dan zien we in Deventer dat er meerdere mensen voor een “dagje treinen” hebben gekozen…
Rennen om nu toch maar een plaatsje te bemachtigen in een coupxe9, helaas… door wat mensen voor te laten gaan komen we weer in de instapruimte terecht maar nu met zoveel personen dat ik de adem van en achterbuurman in mij nek voel en de knoflooklucht van mijn buurvrouw me bijna doet kokhalsen.
Blij dat manlief nu wel naast me staat druk ik me maar stevig tegen hem aan proberend naar buiten te kijken, ik kan er nog steeds niet tegen om met veel mensen in een kleine ruimte te zijn merk ik nu ook weer (overgehouden van de Burn-out)
Kkkedenkkkedenk…kkkedenkkkedenk…kkkedenkkkdenk…

‘Dames en heren u nadert station Amersfoort, treinreizigers richting….ja we weten dat we weer over moeten stappen, toch blij eindelijk uit deze benarde drukke situatie te zijn doen we wederom een poging om in een coupxe9 terecht te komen, nu toch ook maar wat brutaler zijn en niemand meer voor laten gaan op een enkeling na. Het geluk is met ons we vinden toch nog een plaatsje aan het gangpad in een wederom bomvolle trein.
Zitten…zere voeten…zin in koffie…rustig een tijdschrift lezen!!!  niet dus.
Er zijn altijd mensen die boven hun eigen geluid uit willen komen en je laten meegenieten van de meest enge ziektes die er bestaan, om maar te zwijgen over onze  mobiele telefoons.
We hebben menig telefoongesprek aan “moeten” horen van medereizigers en waar gaat het over???…
Toch ook nog wel gezellig zitten kletsen met een stel en hun dochtertje van ongeveer negen xe1 tien jaar.

‘Dames en heren u nadert Amsterdam centraal…
Het is inmiddels kwart over twaalf, de hoogste tijd voor koffffie…We zoeken een gezellige eetgelegheid en laten ons de koffie en tosti heerlijk  smaken.
Dan zakt de moed me in de schoenen bij het zien van de “vele” mensen die deze dag ook hebben uitgekozen om Amsterdam met een bezoekje te vereren.

Twintig minuten over vijf…we hebben genoeg mensen gezien (denken we) en staan in afwachting van de terugreis die we gaan maken weer op een bomvol winderig perron met mensen die hetzelfde idee hebben om op dit tijdstip Amsterdam te verlaten.
Pijnlijke voeten…dus een zitplaats zou erg welkom zijn.Om een lang verhaal redelijk kort te maken, konden we van Amsterdam naar Amersfoort niet in een coupxe9 maar wel weer in de instapruimte op een klapstoeltje zitten doordat een vriendelijke man zijn twee vouwfietsen netjes ergens anders neer zette.
In Amersfoort is het weer rennen met de meute mee om toch maar een plaatsje te bemachtigen in de trein die ons naar Deventer zal brengen, het lukt ons niet…we moeten nu zelfs in de coupxe9 staan.
Maar dan zijn er ook nog lieve aardige mensen, een moeder roept haar twee kinderen die ieder een zitplaats hebben bij haar zodat wij daar kunnen zitten, je wilt niet weten hoe dankbaar wij die moeder en haar kinderen dan zijn ( bij het uitstappen in Deventer de moeder en kinderen nog extra bedankt)
Kkkedenkedenkkk…kkkedenkedenkkk…kkkedenkedekkk…

Onze laatste overstap in Deventer om weer in Assen te komen, gaat beter er zijn meerdere treinen die naar het noorden gaan en jawel we kunnen direkt zitten…
Wel met een heel druk luidruchtig kind naast ons maar die ons ook wel weer erg laat lachen door zijn heldere hoge lach die hij ten gehore brengt omdat hij zijn vader die tegenover hem zit in het raam
ziet als in een lachspiegel.
‘Dames en heren u nadert station Assen…ja we weten dat we hier “willen”  uitstappen.
Nu nog even het laatste stukje met de auto en we zijn weer thuis van een dagje “treinen”

Voortaan toch maar weer met de auto???…